Onze mascottes
Welkom op de pagina van onze mascottes – het kloppend hart van de Poezenplaneet!
Soms komt er een kat in opvang die opvalt. Door de houding en attitude, het gedrag en de uitstraling.
De echte, geboren leiders, katers zowel als kattinnen. De katten die discussies beslechten, mogelijke vechtpartijen onmiddellijk in de kiem kunnen smoren, niet door de sterkste te zijn maar door het respect dat ze op een manier afdwingen van de anderen.
Dit zijn onze mascottes. Meestal blijven zij hun ganse leven hier bij ons, enerzijds omdat ze, gezien hun vorige leven en ervaringen, niet meer
weg willen, anderzijds omdat het zulke sterke karakters zijn waar vele kandidaat adoptanten op afknappen.
Maak kennis met onze sterren en ontdek wie jouw favoriet wordt!
Onze mascottes
Maak kennis met onze mascottes! Klik hieronder op het blokje van de poes en leer ze kennen.
Flor
Flor is als kitten op vijf weken uit de nest gehaald en alleen opgevoed door een oudere dame. Daardoor heeft hij een belangrijk stuk opvoeding gemist en kent hij het verschil tussen spelen en vechten niet waardoor hij mensen gemakkelijk diepe wonden toe brengt.
Spooky
Hij is, samen met zijn zus, als half verwilderde kittens bij een ander asiel door mensen geadopteerd om te wonen in een klein appartementje in het Antwerpse. Niet gesocialiseerd, bij mensen die nooit eerder een kat hadden was het een catastrofe.
Margriet
Een kleine en fijne dame. Acht jaar geleden samen met haar kittens in opvang gekomen. Zij wilde niet voor haar zieke kittens zorgen en werd daarom na quarantaine in een groep geplaatst waar ze al snel volledig in paste.
In Memoriam
Onze overleden Mascottes willen we natuurlijk blijvend eren. Het zijn stuk voor stuk katten zonder
wiens aanwezigheid hier de Poezenplaneet niet zou zijn wat ze is. Dit zijn de dieren waar we zo veel
van geleerd hebben qua gedrag, gezondheid, taal en verstandhouding. Hoe zij hen gedroegen in de
verschillende groepen gaf ons een beeld, inzicht en idee hoe een katten gemeenschap werkt en hoe
katten in groep kunnen leven, wat ze nodig hebben om een rustig kattenleven te leiden.
Pep
Een kleine vijf jaar geleden kwam Pep in ons leven. Samen met zijn zus afgestaan wegens verhuis en ziekte belandde hij in onze opvang.
Louise
Toen we Louise, toen nog Lowie na een verkeerde inschatting van een dierenarts, half 2016 overnamen van een ander asiel was ze graatmager.
Dusty
Toen we in 2010 nog een opvanggezin waren kregen we plots Dusty in opvang, een zwart, lief kittentje. Tijd ging voorbij maar er kwamen geen adoptanten voor Dusty.
Kim
Deze speelse poes zit nooit stil en is altijd op ontdekkingstocht. Met haar nieuwsgierige blik en snelle pootjes beleeft ze elke dag een nieuw avontuur.
Flor
Flor is als kitten op vijf weken uit de nest gehaald en alleen opgevoed door een oudere dame.
Daardoor heeft hij een belangrijk stuk opvoeding gemist en kent hij het verschil tussen spelen en vechten niet waardoor hij mensen gemakkelijk diepe wonden toe brengt. Maar voor de andere katten in zijn groep is hij een leidersfiguur, groot, sterk en slim.
Hij laat ons weten wanneer iemand in de groep ziek is of problemen heeft, wanneer het tijd is om eten te voorzien.
Discussies in de groep stoppen wanneer Flor er komt bij staan. Ondertussen is Flor twaalf jaar, waarvan hij er zeven bij ons zit.
Spooky
Hij is, samen met zijn zus, als half verwilderde kittens bij een ander asiel door mensen geadopteerd om te wonen in een klein appartementje in het Antwerpse.
Niet gesocialiseerd, bij mensen die nooit eerder een kat hadden was het een catastrofe. In huis plassen, zetels kapot krabben, gordijnen slopen.
Drie jaar hielden ze het vol en dan zijn Spooky en de zus hier opgevangen. Het duurde nog zes maand voor we contact hadden met Spooky maar dan bloeide hij open tot een leidersfiguur.
In de grote verblijven in open lucht komt hij tot rust en geniet van het leven. Samen met maatje Figaro zorgt hij voor orde en respect in de groep.
Margriet
Een kleine en fijne dame. Acht jaar geleden samen met haar kittens in opvang gekomen.
Zij wilde niet voor haar zieke kittens zorgen en werd daarom na quarantaine in een groep geplaatst waar ze al snel volledig in paste.
Margriet beslist wie waar mag liggen, wie wanneer gaat eten. Ondertussen wordt ze al wat ouder en gaat het allemaal niet zo vlot meer maar niemand durft haar leiderschap in vraag stellen.
In memoriam Pep
Een kleine vijf jaar geleden kwam Pep in ons leven. Samen met zijn zus afgestaan wegens verhuis en ziekte belandde hij in onze opvang. De sterke straatvechter, zes kilo zwaar, werd plots beperkt in zijn ruimte en het duurde even voor hij zich daar kon bij neerleggen.
Met andere katten, buiten zijn zus, kon Pep totaal niet om; onmiddellijk begon hij een robbertje te vechten als een andere kat te dichtbij kwam. Daarom kregen Pep en zijn zus een kamertje apart binnen. Ook menselijk contact moest Pep gewoon worden, bij het vorige baasje leefde hij naast de mensen, bezag hen als personeel om te zorgen voor zijn natje en droogje.
Na enkele weken overleed zijn zus na een slepende ziekte en Pep bleef alleen over. Niet dat hem dat stoorde; hij hield wel van rust in zijn omgeving.
In de herfst van 2015 verloor Pep plots dramatisch gewicht; conclusie ernstig nierfalen. Van de stoere vechtersbaas bleef na drie maand maar een schim meer over, amper nog drie kilo, stramme poten, artrose. Even zag het er ook voor Pep slecht uit.
Pep verhuisde naar de ziekenboeg, met een speciaal plaatsje boven de radiator zodat hij altijd lekker warm had en met een speciaal nierdieet en elke dag een shotje Aloë Vera. De enige kat die we het ooit hebben kunnen laten drinken. Maar tegen de lente begon Pep terug sterker te worden. Het levensvuur in zijn ogen brandde als nooit tevoren. Hij voelde dat hij dit kon overwinnen. Hij kon terug klimmen en rennen en begon langzamerhand zijn plaats in het ondertussen opgestarte asiel op te eisen. Hij werd, net als Louise buiten, een mascotte, door iedereen gezien en gerespecteerd.
Pep was er altijd bij en alom aanwezig; het klaarmaken van de maaltijden verliep onder zijn supervisie; papieren en boekhouding werden eerst door hem geïnspecteerd en kregen dikwijls ook een pootafdruk ter goedkeuring; stagiairs werden door Pep in de gaten gehouden. Het was niet langer een vechtersbaas maar een manager geworden, die het leven kon appreciëren en kon genieten van een lekkere maaltijd of een langdurige aaibeurt.
In 2017 kreeg hij een wonde op zijn achterpoot die zwaar infecteerde, maar zuiver door zijn wilskracht, en natuurlijk de goede zorgen van zijn arts, versloeg Pep de bacteriële infectie. Een jaar later kreeg hij een beroerte en waar iedereen dacht dat dit zijn laatste wapenfeit zou zijn overwon hij ook dit. Pep lachte met de dood en zijn levenslust en levenswil gaven hem de kracht om ook hier overheen te komen.
Maar al die aanvallen sloopten langzaam maar zeker het lichaam van Pep en ook al wilde zijn karakter niet weten van een nederlaag werd de laatste beroerte in augustus 2019 hem teveel. Hij kon niet meer herstellen, zijn organen begonnen op te geven, het lichaam was op. Op 11 september 2019 hebben we onze geliefde Pep moeten laten gaan. Een icoon is niet meer. Iedereen die hem kende, vriend en vijand, had respect voor de oude krijger; niemand zal Pep vergeten.
In memoriam Louise
Toen we Louise, toen nog Lowie na een verkeerde inschatting van een dierenarts, half 2016 overnamen van een ander asiel was ze graatmager. Ze at blijkbaar wel maar kwam niets bij. Al snel kreeg ze hier dan ook de bijnaam Skinny Louise.
Louise bleek al snel een karaktertje te hebben; zij was baas en de anderen moesten zich daar maar naar schikken. Ze kon verschroeiend snel uithalen met haar voorpootjes. Ze had ook een karakterkopje met een indringende blik en mede daarom werd zij uitgekozen als onze mascotte. Maar ze kon ook superlief zijn; ze kon zo blij zijn als ze haar meest geliefde verzorgster zag. Dan kon ze kopjes geven en aaitjes ontvangen als de beste. Bij Louise was het zwart of wit, grijs bestond voor haar niet; ze hield van iemand of niet.
Zo ook met kandidaat adoptanten. Weinig of geen waren goed genoeg voor Louise. Zij keurde iedereen uitgebreid maar niemand voldeed aan haar hoge eisen. Dan bleef ze liever in de Poezenplaneet waar ze haar draai gevonden had.
Na de zomer van 2017 begon Louise bij te komen. Ze begon er super uit te zien; haar pels blonk terug en voelde zacht aan. Ze speelde terug als een jong kitten, daagde de ouwe Clo Clo graag uit en amuseerde haar zichtbaar. Ze werd zelfs, als ze in het zonnetje lag te genieten, een heel klein beetje toleranter naar mensen toe. Heel de winter door was Louise goed, geen verkoudheidje, geen last van de kou, niets.
En dan plots, 19 maart 2018, de schok. Bij de ochtend ronde lag Louise dood in haar mandje. Alsof ze sliep, onder de verwarming, voor het venster; haar geliefkoosde plaats als het winterde buiten. Zo onverwacht, zo oneerlijk, zo spijtig.
De Poezenplaneet zal Louise nooit vergeten; zij zal onze mascotte blijven, haar kopje zal ons blijvend vertegenwoordigen, haar spirit zal hier blijven ronddwalen en ons allemaal motiveren om voor al onze bewonertjes de best mogelijke zorg te voorzien.
Het ga je goed, Louise, aan de overkant van de regenboogbrug.
In memoriam Dusty
Toen we in 2010 nog een opvanggezin waren kregen we plots Dusty in opvang, een zwart, lief kittentje.
Tijd ging voorbij maar er kwamen geen adoptanten voor Dusty. Hij was aanwezig wanneer we begonnen uit te breiden en de verblijven begonnen uit te breiden. Als hij een vijs of een potlood kon pikken was hij dolgelukkig, ook omdat hij dan extra aandacht kreeg.
Meer poezen kwamen in opvang in zijn verblijf en Dusty was altijd vriendelijk en rustig naar de meestal bange en verschrikte nieuwelingen. Hij begeleidde de nieuwe gedurende enkele dagen, zorgde dat ze alles wisten staan en kon uitleggen wat er hier verwacht werd.
Dusty groeide uit tot een kater van acht kilo, een beer van een kat maar o zo lief en attent. Hij zorgde voor rust en vertrouwen in zijn groep, door zijn aard en uitstraling.
Zijn plotse dood in 2022 was een schok voor iedereen, voor zijn verzorgers maar ook voor de katten in zijn groep; het heeft lang geduurd voor een vervanger was aanvaard.
In memoriam Kim
Kim hebben we in 2015 weggehaald uit een ander asiel waar hij lag te verkommeren in zijn eigen vuil. Ziek en verwaarloosd hebben onze dierenartsen weken gewerkt om zijn toestand te stabiliseren.
Met dieetvoeding kregen we zijn spijsvertering onder controle en Kim groeide uit tot een mooie kater, weliswaar nog steeds wantrouwig omdat hij al zoveel miserie had meegemaakt. Zijn gedrag beterde stilaan en Kim raakte zelfs geadopteerd in 2017. Echter door scheiding van de baasjes kwam hij twee jaar later opnieuw bij ons terecht, met opnieuw een trauma en darmproblemen.
Hij werd de opvolger van Pep, hij genoot van de vrijheid die hij hier kreeg en volbracht met inzet zijn taak. De moeilijkste katten konden met Kim communiceren, als ze kwaad werden op hem gleed dat van hem af, nooit werd hij kwaad. Hij was de enige die moeilijke katten kon begeleiden en dingen aanleren.
Zijn ziekte hebben we nooit weg gekregen; jaren was het onder controle en leefbaar voor hem maar in 2024 ging het niet meer. Hij vermagerde zienderogen, geraakte niet meer tijdig in de kattenbak en had er ook geen zin meer in; we moesten hem laten gaan.
